نشانه

Flickr

2006-01-16T23:51:00.000-08:00

This is a test post from , a fancy photo sharing thing.

Flickr

2006-01-16T23:48:00.000-08:00

This is a test post from , a fancy photo sharing thing.

بت های چینی و چوبی من

2005-09-26T01:28:00.000-07:00

اصل ان غایب است
ندیدنی است
بدلش را تراشیده ام
تا درخانه و خیابان
در چشمم نشیند
اصل آن دور است
می خواهم نزدیکش ببینم
بالاست
می خواهم پایینش ببینم
پیچیده است ساده اش می کنم
از دست می رود
حاضرش می خواهم
راز است
رمزش می گشایم
برای همین با هر ماده ای که می بینم ،می سازمش
از جنس بشر مثل پدر ،مادر ، همسر ،فرزند ،رییس ،پادشاه ،امام ، و معشوق
از جنس خانه ،ماشین و تکنولوژی
از جنس قدرت ،سیاست ،مبارزه
از جنس پول
از جنس دانش
یا از جنس خودش یعنی خدا
این گونه همیشه همراه من است در یاد من است
همیشه نزدیک است ،دیدنی است ،پایین است
من یک بتکده ام
بتکده ای متحرک ،رونده

خدای نزدیک

2005-09-25T23:48:00.000-07:00

دمدمه های رمضان که می آید
خداوندگار
به عزم دستگیری
راه دهکده پایین دست را
پیش می گیرد
.......
خدا پایین می آید
کنار سفره می نشیند
در میان بنده ها منتشر می شود
به یکی یکی آنها نگاه می کند
حرف می زند نجوا می کند
کنارشان راه می رود
مهربان تر می شود و دل نازک تر
همه جا هست
ابری گسترده بر شهر
به صف نانوایی ها و حلیم پزی ها نگاه می کند
صدای موذن زاده را می شنود
سفره های افطار را می پاید
همینطور سجده ها و رکوع ها را
و چشم های ورم کرده از بیخوابی
بدن های نازک
سبک
سفره های خالی ،سفره های پر
شهر به هم ریخته
استیلای یک ماهه بی نظمی
بی اعتنایی ها ،غرور ها
خنکای غروب، سرخوشی
او همین نزدیکی است
اگر برگی تکان خورد
برگردید دنبال رد پای او بگردید

سرگیجه

2005-09-25T00:13:00.000-07:00

من خواننده کتابم یا نویسنده آن ؟
اگر من آن را می نویسم
چرا آنگونه نوشته نمی شود که من می خواهم ؟
و اگر خواننده آنم چرا می توانم داستان را تغییر دهم ؟
این چه کتابی است که هم من آن را می نویسم هم تو؟
و گاه دیگری ؟
من می نویسم ،خود پاک می کنم
من می نویسم خود می خوانم
تو می نویسی من می خوانم
تو می نویسی من پاک می کنم
نه تو می نویسی نه من
متن خود نوشته می شود
و رمانی که تمام نمی شود ،جاری است
مثل یک رودخانه

خدای قدیم خدای جدید

2005-09-23T11:47:00.000-07:00

خدای من
تو بودی . یقینا بودی . واقعیت محض بودی
من اما خیال بودم
می دانستم تو را باید جستجو کنم
بیابم ، بشناسم ، تو را عاشق شوم ، بپرستم
در تو ذوب شوم ، و هیچ از من نماند

بعد از این برزخ چه تفاوتی کرده ای ؟
تو هستی . هنوز یقینا هستی . هنوز آخرین راه حلی
اما من نیز هستم
اگر تو واقعیت محضی من هم بخشی از آنم
هنوز سرگردانم . پایم در هیچ گلی فرو نمی رود
هنوز می خواهم از همه بندگی ها ببرم
اما تو آن نیستی که بودی
این نسبت نیز آن نیست که بود
خود را نمی سپارم غرق نمی کنم
می ترسم به جای تو خیالم را بندگی کنم
آن همه خیال سابق و آن همه خاطره از خیالهای باطل در مورد تو
نمی گذارد راحت تو را پیدا کنم
مثل اثر گرانی هستی که زیر خاک پنهان است
نباید برای رونمایی آن از بولدوزر استفاده کرد
نشانه های محکمی که برایم ترس ، شعف و امید ولطافت می آورد
به نشانه های تردید تبدیل شده اند
دوزخ و بهشت را گم کرده ام
می دانستم باید چه کنم و چه نکنم تا تو را به دست بیاورم و از دست ندهم
اما حالا نمی دانم
مار گزیده ام
گم شده ای
شاید می خواهم که خود بسازمت
ولی هنوز تنها راه حل و آخرین آنی

صورت تازه کن

2005-09-20T09:18:00.000-07:00

نه می توانم تصویر پیشین تو را زنده کنم
نه برایم چهره تازه ای در بدنت جای گرفته است
بی صورتی
ولی هستی
وقتی هیچکس نیست
بزرگ هستی
وقتی همه برایم کوچکند
می باری وقتی به خاطر خشکسالی تنم ترک خورده است
دریچه ای هستی
به سلول انفرادی روحم
با انگشتانت گره بسته دستهایم را باز می کنی
گره پاهایم را
گره چشمهایم را
گره های دیدنم ، شنیدنم و گفتنم را
هزاران ساله ای
تنها بی صورتی
وقتی تیرگی نمی گذارد حتی دستهایم را بینم
تو چگونه در رگهای من جاری می شوی ؟
چگونه با نفس هایم فرو می روی ؟
چگونه در چشمهای من می نشینی ؟
چرا تکیه گاهم می شوی ؟
می گویند گم شده ای
اما چرا تو پیدایم می کنی ؟
هستی
اما بی صورتی
صورت تازه کن
و به اسمی نو خود را بخوان

غروب نیمه شعبان
به یاد آنکه نمی توانم به نامهای رایج بخوانمش

نماز ناقص

2005-09-12T21:00:00.000-07:00

نیمی را می ایستم
نیمی را می نشینم
پای می شکند
نای ایستادن نیست
همان نیم نشسته را
به سجده می روم
و همان به سجده خوانده شده را
به حرکت چشمهایم می سپارم
و همان باز و بسته شدن پلک ها را تنها به ذکر
و همان ذکر را به وحشت سکوت می گذرانم
سکوت نیز می رود
من می مانم
که نه صدایی است و نه بی صدایی
خود نیز نمی مانم
نیستم

دیده نشدگی

2005-09-08T07:20:00.000-07:00

مثل روح سیالی ، شناوری ، می لغزی
ساکتی هیچ نمی گویی ، لمس نمی شوی
از همه چیز عبور می کنی ، همه از تو عبور می کنند
جرم نداری ، حجم اشغال نمی کنی
مثل حبابی اما ترک بر نمی داری
وزن نداری اما هستی ، زیاد هستی
لطیفی ، شیرینی ، تنها دیده نمی شوی
دهانت دوخته شده اما قطعه قطعه بدنت به کلمه های
نستعلیق است
همه حاضرند ، تو غایبی
هیچکس تو را نمی بیند اما تو همه را می بینی
هیچکس تو را نمی شناسد ، غریبی ، اما تو همه را می شناسی
همه بر سر خانه خویش اند ، تو آواره ای
همه آرام اند ، تو به برق می مانی
این همه لذت نبودن را ، دیده نشدن را با کدام بودن و دیده شدن عوض می کنی ؟
این همه حس شیرین آوارگی را با کدام سقف لرزان معامله می کنی ؟
این همه تنهایی خوف انگیز را به کدام تن ها می سپاری ؟
به تاریکی می خندم
همه جا هستم
هیچ جا نیستم
من سایه بی بدنم
نسیم بی شکل
آب بی ظرف
می چرخم ، می رقصم ، می پرم
اما دیده نمی شوم
نیستم ،نیستی را می پرستم
پرده را عاشقم
راز می مانم

امکان محال

2005-09-08T07:08:00.000-07:00

و ندا آمد که سه روز لباس صیام به زبان پوش
آن گاه محال ممکن خواهد شد
و من نمی دانستم آن محال چیست و ممکن چه خواهد بود
پرسیدم روزه زبان روح چیست ؟
گفت دل را از صدای غیرخاموش کن
شنیده بودم اموات را شب آدینه اجازه عبور دهند
به زمین می روند و بر سر خانه خود می نشینند
نظاره می کنند آنها را که از جان عزیزترند
بی آنکه دیده شوند
مرا امروز
پس از افطار
اجازت دادند تا از برزخ وجود بر سرخانه اهل خود نشینم
و بی آنکه دیده شوم
امری محال را ممکن ببینم

نام ها ، دانه ها و بند ها

2005-08-11T12:29:00.001-07:00

روی سبابه می نشیند ،انگشت شصت به کمک می آید .چون کتاب ورق می خورد
کتابی با صد صفحه .با ورق هایی از جنس سنگ یا خاک یا چوب .با قیمتی ارزان یا گران
گاه قداستی را باردار است .یعنی که صفت تربت را حمل می کند .یعنی از کربلا امده است
می شمرد، می گوید. می شمرد، می گوید
سی وسه سبحان الله
سی و سه الحمدالله
سی و چهار الله اکبر
چرا ؟ نمی دانم
یا هزار صلوات ، ده دور ورق زدن
ذکر ها روی هر دانه می نشیند .هر دانه نقشی از اسم های بسیار دارد
اسم های هولناک ،وحشت انگیز و تلخ . یا اسم های شیرین کوچک و ساده
اسم های خندان ، اسم های گریان
اسم های مهربان ، اسم های خشمگین
اسم های افتاده ، اسم های برخاسته
اسم های فروتن ، اسم های متکبر
اسم های عاشق ، اسم های معشوق
اسم های محو ، نا پیدا، اسم های آشکار
یعنی اسم های روز ، اسم های شب
اسم های امیدوار ، اسم های مایوس
اسم های جامد ، اسم های رقصان
انگشت هاهم تسبیح اند هر اسم روی بندی از انگشت ها حک می شود
دانه دانه شمرده می شود و نامی به آن سپرده می شود
هر بند هزار کلمه حمل می کند آن وقت انگشتانم وحشت انگیز می شوند و هولناک
نبض هزار کلمه در هر بند می زند و من می ترسم از حضور این همه کلمه آشنا و ناآشنا
دست هایم شناور می شود و با موج نام ها می رود

کلمه های پاریس

2005-07-13T22:39:00.000-07:00

اولین کلمه ها در زبان فرانسه
برای صبح بخیر و عصر بخیرگفتن
برای سلام وخداحافظی کردن
برای تشکر و عذرخواهی
برای نه و برای آری گفتن،
به امید دیدار بودن
ضربآهنگی چون شهر پاریس دارند
گرم ، پرشور، پراززندگی
گویی سنگفرش خیابان ها وکوچه های پاریس راهمین کلمه ها پرکرد ه اند
پاریس زن است کلمه های فرانسوی هم زن هستند
گویی صدای کلمه ها نازک است زیر است زنانه استب
بن ژوق، سل لو، بن سواق، ابی ین تو، مقسی، وی، اکس کوزه موآ، سیل ووپله
کلمه ها وقار ندارند سنگین نیستند
زود از جا کنده می شوند
احساساتی اند
حروف لطیف در کلمات شناورند
کمی هم دهاتی اند
صنعتی نیستند
بوی شراب میدهند شراب سرخ
نیمه برهنه اند اشرافی اند و پر جواهر
کلمه هایی که روی صندلی کافه های پاریس می نشینن
یا پیاده روهای کنار رودخانه سن
قهقهه خنده هایشان تا صبح شهر را بیخواب می کند
عاشق اند و سرمست
بذله گو و پر متلک

همین دیروز

2005-07-13T21:54:00.000-07:00

فیلم خوبی بود
برای من که همین دیروز
دیگری
حس دوست داشته نشد گی
خود را به ظرف من ریخت
و خود به مجسمه ای از سنگ نفرت بدل شد
با صورت خشکیده ای از ترحم
فیلم خوبی بود برای من که همین د یروز نرسیدن یک تعالی بود
و حالا برایم حیوانی تر ازرسیدن
گویی نرسیدن زمینه ای است برای ابدی تر شدن رسیدن

نشانی

2005-07-12T13:43:00.000-07:00

خواب های مه آلود تا ظهر طول کشیدند
میله های وهم ضخیم بودند نمی شد فرار کرد
ترازوی دیجیتالی عدد پانصد را نشان می داد
همین لنگر مرا به قعر رختخواب می کشید
می خواستم برگردم اما نشانی زمین را گم کرده بودم
همینطور خانه را
قاره چندم بودم ؟
بیشه شمالی یا جنوبی ؟
غار من کجا بود ؟وحشی بودم یا اهلی ؟
کدام دوره تاریخی ؟ لباس می پوشیدم ؟
خط تصویر ی بود ؟
به چه زبانی حرف می زدم ، سانسکریت ؟
فهمیده بودم آتش می سوزاند؟
برای غذا د یگران را می خوردم ؟
یادم نمی آمد

ساز دهنی

2005-07-12T10:04:00.000-07:00

برق رفته بود
زیر نور شمع بادمجان ها سرخ می شدند
روی تخت نشست
خاک ساز دهنی اش را پاک کرد
تنها یک آهنگ یادش مانده بود
خیال دوستانش یکی یکی آمدند
چون سایه ای روشن ،
دور تخت او در ذهن تاریکی نشستند
گوش می کردتد
می گفت ساز دهنی ساز تنهایی است

زاویه ها

2005-07-11T11:51:00.000-07:00

امروز بچه اشرف به دنیا آمد
بعد از اینکه سه بار بچه هایش سقط شدند
خبر ازدواج خواهر مهناز رسید. مهریه اش 514 سوال است
بلاگرها برای گم شدن جوجه های نوشی اعلامیه دادند
پدرشان انها را دزدیده است
لندن زیر سایه بن لادن دائم منفجر می شود .او گم شده
امروز فهمیدم سود سهام من 60 هزار تومان می شود
و بزودی 2400 سهام ارزان می دهند
آقای محمدی می گفت هفته ای یک بار در راهروهای دادگاه قدم می زند
دامادش در بیست و هفت سالگی دوباره عروسی کرده
اقای محمدی دیگر ناراحت و عصبانی نیست
در سی سی یو بیمارستان سجاد بستری نمی شود
از وقتی فهمیده سی نفر در کوچه شان برای
همین کار هفته ای یک بار به دادگاه می روند
می گفت پسرش محمدهفته دیگر عروسی می کند
اما پسر دیگرش علیرضا بیکار است
امروز نام تازه ای برای مدیر عامل جدید می آوردند :
سی و چهار سالگی
بعد می گفتند عدد کوچکی است زود او را می خوریم
صد وهجده نام دکتر شرفی را نشنیده بود معده الهام همچنان درد می کند
آبدارخانه های طبقه تعطیل بودند
به بهانه وام چند ضامن دوستم شدند
استاد راهنمایم خبر داد سفرش به تاخیر افتاد پرسید اشکالی ندارد ؟
من نوشتم ابدا و ترسیدم در جلسه دفاع قطعه قطعه اش کنم
ومن دیر در 42 سالگی بازیگری می خوانم با دشنه ای پنهان ،
زبانی پر طمطراق، پر ستایش، پر ادب ،دلی سنگ تاب
می خواهم به مهمانی شام وزیر نروم
کسی را که نمی شناسند ، خداحافظی نمی کنند
گوشت کوبیده دیروز را باسبزی می خورم
ظرفهای نشسته ، آسمانخراش می شوند
آب گرم نداریم .دلم حمام نمره خیابان بیست وهفتم را می خواهد
آقای صمیمی می گوید حرفهای ذوالقدر را خوانده اید ؟
یادم می افتد رییس جمهور عوض شده .چند زمستان پیش بود ؟
خواب می بینم مزرعه گل سرخی خریده ام
با کسی شریک هستم
او صورت ندارد
اما دسته بزرگی غنچه گل سرخ چیده با ساقه های بلند
مادرم در کنار بسترم می آید
لبخند می زند الهام اما می ترسد
نکند امده تو را ببرد
من می گویم اگر تو نبودی با او می رفتم
شوخی نمی کنم
شجریان با جام تهی در گوشم راه میرود
تهران در صد درجه به جوش آمده
من در دیگ ماشین غل می زنم
دکتر نوروزی مرا از این زاویه مثلث به ان زاویه می برد
امروز مثلث دیگری پیدا کرد
سرگیجه می گیرم
ضربان قلبم را می شمرم و نفس های تندی
که پرده های بینی ام را پاره می کند
و دندان هایی که یکدیگر را می خورند
و گره هایی که مشت می شوند
ظرفی پر آتشم
قربانی را به درخت می بندم
با چوب، تازیانه و تبر قطعه قطعه اش می کنم
از کاسه خودم آتشی بر او می ریزم
با درختش شعله می کشد
تنها زمینی سیاه می ماند
من نفس راحتی می کشم
دکتر نوروزی گفت دیوار میان تو و خودت نازک شده
و من بیشتر می ترسیدم دستهایم به فیزیو تراپی برود
دیگر ننویسد
خشک شده بود

جام تهی

2005-07-09T12:44:00.000-07:00

پرکن پیاله را
کاین آب آتشین
دیریست ره به حال خرابم نمی برد
این جام ها که در پی هم می شود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد
من با سمند سرکش و جادویی شراب
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا کوچه باغ های خاطره های گریز پا
تا شهر بادها
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خواب نمی برد
...پر کن پیاله را
فریدون مشیری

2005-07-09T12:41:00.000-07:00

بذر سیاه می پاشم
وقتی بغض آسمان باز می شود
دود خشم می پیچد و بالا می رود
وقتی ریشه های خاک پرکینه می شود

پیامبرو چوپان

2005-06-21T20:48:00.000-07:00

پیامبران برانگیخته می شوند تا خواب ببینند و چوپانها را از مارها رها کنند
چوپانها نیز باید خود بخواهند که رها شوند
اما گاه پیامبران دیر خواب می بینند .وقتی که چوپانها مرده اند
گاه پیامبران کم حوصله اند آنگاه خود چون یونس در شکم ماهی گرفتار می شوند
آنها گاه نیز خود ماری می شوند و چوپانهای بیچاره را می گزند
به هرحال این پیامبرانند که همیشه در بهشت واقعی و خیالی خود ابدی می شوند
گاه چوپانها را با خود می برند ،گاه آنها را به دوزخ می سپارند

مرگ

2005-06-16T14:55:00.000-07:00

زندگی در سایه مرگ اختیار یا تقدیر چه تفاوتی است زمانی که مرگ یک باره می رسد با وقتی که در انتظار آنی و لحظه ای که

انتخابش می کنی ؟

صورت اول: دیگرانند که می آیند و می روند .تو فقط می آیی اما می مانی .همیشه هستی .شبها به روز می رسند و روزها به شب تو می خوری می آشامی .تولید می کنی مصرف می کنی .خوابیدن سیاست ورزیدن عاشق شدن تفریح کردن عیش توست یعنی عین زندگی ات

آیینه هرروز از کاهش تو خبر می دهد اما در نظرت تو همیشه هستی آنها پیر می شوند و بیمار آنها می میرند.دیگرانند که تشییع و تدفین می شوند آنها هستند که دیگر دیده نمی شوند لمس نمی شوند و همیشه به خاموشی می روند
اما فقط تویی که می مانی تا ابد .صدای توست که جاوید است .حرکت همیشه در دست ها و پاهای تو جاری است ضربان قلب تو همیشه می کوبد خون تو همیشه سرخ است و به صورت می دود .خند ه ات همواره پر صداست و نفست همیشه گرم چشمهایت تا ابد

تصویر ها را به درون می برد و اندیشه ات همیشه می کاود .تو همیشه هستی و دیگران رفتنی اند
تحویل سال ابدی است تو همیشه بهار را می بینی که جوانه می زند و تابستان را که میوه می دهد و پاییز را که می بارد و زمستان را که یخ می زند و این دور می رود و می آید و تو ثابتی .تو محوری .تو می مانی تو ایستاده ای اما همه چیز می رود .تو کهنه ای و همه چیز تازه می شود
اما یکباره در لحظه ای که در هیچ 60 دقیقه ای نمی گنجد و تو نمی فهمی که رنگ شب دارد یا روز .لحظه ای که خبر نداده است دعوت نشده می رسد آن لحظه از تو عبور می کند و تو همه سایه می شوی و ان لحظه همه سنگینی تو را می گیرد همه حجمت را .تو لغزنده می شوی .امواج صوتی ات را می گیرد و تو یک تکه سکوت می شوی .و همه رنگت را می گیرد و تو بیرنگ می شوی و همه اینها در یک لحظه اتفاق می افتد و تو دیگر دیده نمی شوی .شنیده نمی شوی .تو یکباره می فهمی که بودن تنها ماندن نیست .آن که بودی تنها پرده ای از آنچه تو دریافت می کردی
و این بار تویی که فروردین می شوی جوانه می زنی جاری می شوی .شکوفه می کنی .تویی که میوه می دهی سبز می شوی و همان وقت از برگ خالی و زرد می شوی سرخ می شوی و تویی که همان آن برهنه می شوی یخ می زنی .تویی که می روی
و اینها همه یک لحظه است که سردی جسمت را به خاک می دهند

صورت دوم :بیمار می شوی .خیال می کنی مثل همیشه روزی یا چند روزی در بستر زندانی می شوی .با دارویی تلخ و غذایی بی طعم که ریاضتی است برای چشیدن دوباره لذت
اما این چند روز به چند ماه و چند سال می کشد .دردی آمده که غریبه است .نه تو می شناسیش و نه طبیبانت . دارویی ندارد .جان تو را ذره ذره می برد .حرکت در تو گام به گام کند می شود .قلبت آرام آرام می ایستد و تو می فهمی که کاهش پیدا می کنی نیستی می آید .جای هستی را می گیرد .و تو هر صبح می بینی که کمتر می شوی .کمتر می روی . .خوابهایت بیشتر از بیداری طول می کشد .حجم تو از تو فراتر می رود .انبساط پیدا می کنی و گوشه هایت کشیده می شود .متقارن یا نامتقارن .
وزن تو آرام آرام کم می شود بنابراین کمتر به زمین می چسبی فاصله ات از آن بیشتر می شود .باد که می آید مانند پر از زمین بلند می شوی و آرام بر می گردی
نور برای تو کم کم ثبات پیدا می کند .پرده های آن طیف نمی گیرد .از تضاد به تشابه می رسد .به ترکیبی واحد .برای تو همیشه هوا گرگ ومیش می شود . نه خورشید بالا می آید و نه پایین می رود .نه آسمان سیاه است و نه نور چشم را کور می کند
صداها بتدریج گنگ می شوند .یکپارچه می شوند زیر وبم را از دست می دهند .نه گوش خراشند نه دلنواز .تنها لب ها تکان می خورند فقط پرهیب اشیا دیده می شوند .کم کم سایه ها قدرت می گیرند .از اجسام جدا می شوند بلند می شوند نزدیک می آیند
آن لحظه می رسد و لحظه ای که آن را دید ه ای .تنها تفاوت آن که رسیده با آن که بوده درجه ای از نبودن است .لحظه افتادن برگی که چندی است خشکیده

صورت سوم : تو انتخاب می کنی . دستهایت را به آینده می بری .آن لحظه را پیش می کشی تقویم را ورق می زنی .چند 365 روز ؟نمی دانم چه فصلی از سال ؟خبر ندارم .شاید آنگاه که گل های محمدی را چیده اند و در دیگه ها ریخته اند تا گلاب بگیرند .یا وقتی گوجه سبز های ترش در چرخ دستی ها می روند و آب در دهانت می ریزند
یا آن روز که سیب گلاب قدم به بازار می گذارد .یا وقتی ماهی صید می شود بچه مدرسه ای ها با سرو صدا می رسند یا وقتی هیزم ها در اتش گر می گیرند .فرقی نمی کند آن لحظه ای است که فکر می کنی زیاد بوده ای .فرقی نمی کند جوان باشی یا میانسال یا پیر و کجای زمین خانه ات .مهم این است که بیشتر ماند ه ای .همه تازه ها را یا می شناسی یا آنها را داری یا نمی توانی و نمی خواهی داشته باشی .
هیچ چیز به فرمان تو نیست کسی تو را نمی خواند نامت را نمی داند غریبی .وقتی می خواهند صدایت کنند می گویند آی خانم آی آقا . یعنی که مرده ای هرچند ایستاد ه ای هر چند نشسته ای .می روی می آیی اما در گوری .چون دیده نمی شوی چون تنهایی .هیچی
به خاطر نمی آیی .سایه ای محوی
پس تو به جلو پرتاب می شوی خودت آن لحظه را می یابی .ان لحظه عبور می کند از میان کلاف دار تو یا از میان مولکول های قرصهای آرام بخشی که یک جا سر کشیده ای .یا از تلخی یک زهر .یا ارتفاعی که از آن فرو افتاد ه ای .فرق تو این است که دوباره دفن می شوی

فیلم تبلیغاتی معین

2005-06-13T13:06:00.000-07:00

دومین فیلم تبلیغاتی معین

چون یک معلم پشت میز چهارگوشش نشسته بود.اما شاگردانش نه در نیمکت های مرسوم و روبه روی او و نه در ردیفهای متوالی و پشت سرهم که در نیمدایره ای شبیه کلوسئوم - میدان سخنرانی یونانی -محل های گفت و گوهای باستانی .سخنرانی شعرخوانی .مباحثه و مجادله جای گرفته بودند .

او می توانست در یکی از بال های نیمدایره بنشیند .اما جدا بود در جایگاه قدرت جای یک معلم محل یک نامزد ریاست جمهوری یا یک رییس جمهور .با پرچم پشت سرش .اما لحن تن صدا و افتادگی اش این موقعیت را خنثی می کرد .

جوانان نشسته بودند .رنگ غالب آنها تنوع را کامل نمی کرد .اگر چه دختر محجبه و پسر ریش دارحضور داشت .اما همه گویی یکی بودند که لباس های متفاوتی پوشیده ودند و زن شده بودند یا مرد .در این هم شریک بودند که همراه معین نیستند

و معلوم نیست که در انتخابات شرکت کنند و مشخص نیست که اگر شرکت کنند به معین رای می دهند یا نه .گویی آنها پیش از این با اصلاح طلبان بوده اند و همراه آنها اما در حال حاضر بریده اند و انتقادهای تندی دارند .سووال های انها تند وصریح بود .مضامینی که در این سالها از صدا و سیما قابل پخش نبود . به همین دلیل طول موج بیشتری نسبت به پاسخ های معین داشت و بیشتر در ذهن می ماند .

برخورد و رفتار جوانانی که بامعین گفت وگو کردند برخلاف جوانانی که با هاشمی گفت و گو می کردند چالشی تر بود .تصنعی نبود نمایش و بازی نبود .آنها اخم کرد ه بودند دستپاچه نبودند .به نظروجودشان از گره هایی در مورد اصلاحات پر بود بغض داشتند اما قرار نبود گریه کنند نمی خواستند از کوره در بروند می خواستند گفت و گو کنند .سکوت را هم نمی پسندیدند .از جواب های معین هم به نظر نمی آمد راضی شده باشند .ظاهرا پاسخ های معین مهم نبود سووالهای جوانان مهم تر بود .رنگ غالب خاکستری بود .سیاه و عبوس ..

اما نیمه دیگر فیلم رنگی بود .صدای بلند داشت .موج می گرفت .دو وجه دیگر فیلم کولایی بود و محمد رضا خاتمی .گویی چهره معمولی و نه چندان جذاب معین در نیمه دیگر ترمیم می شود .کولایی زن است .رنگی است و صرف زن بودنش به معین تعادل می بخشد .

او مردی آرام است .که شاید ارامش او تیپی زنانه به او ببخشد که از منظر عموم در صندلی خشک و جدی ریاست جمهوری جا نمی گیرد . .کولایی این نقیصه را پر می کند .او زن است اما لقب دکتر را با خود حمل می کند .از این نظر که آمار زنانی که این درجه علمی را کسب کرده اند کمتر از مردان است .بنابر این در لباسی مردانه او را فرو میبرد .او سخنگوی معین جدی ترین نامزد یکی از جریان ها پرقدرت سیاسی است که در طول هشت سال گذشته سکان قوه مجریه و در دوره ای مقننه و شورای شهر را به دست داشته و جریان های اجتماعی سیاسی را راهبری کرده است .او سخنگو است که هوش تسلط اعتماد به نفس دیپلماسی و زرنگی و اطلاعات همه جانبه مخصوص به خود را می طلبد .سخنگو گاه بیش از مقام مربوط چهره می شود .و کولایی در جامعه ای مردانه چهره و نقاب معین است .این می تواند معین را ترمیم کند .

روسری کولایی آبی و خوشرنگ است .با رنگ های ر سمی فاصله دارد .نحوه بستن آن با قالب دولتی نیز تفاوت پیدا می کند .اما به تصویر عادی و عمومی امروز زنان نزدیک نمی شود .موهایش پیدا نیست .

حرکات او مردانه است .زاویه می گیرد ..لطافت در صدایش نیست رسمی است . اما وقتی بیانیه معین در مورد ورودش به انتخابات را می خواند حزنی در صدایش موج می زند .او البته در طول فیلم فقط بیانیه می خواند اما معین و محمد رضا خاتمی حرفهای خودشان را می زنند و کولایی به این دلیل کاملا مرکزی ترین لایه نقش خود یعنی سخنگویی را حمل می کند .معین دلیل آمدنش را با زبان یک زن می گوید زبان جنس لطیف . اما درون لباس مردانه . به زبان نیمی از جامعه .

اما محمد رضا خاتمی بدن کوچک معین را نمایندگی می کند او را می پوشاند . معین باخاتمی قد می کشد چها شانه می شود زیباتر و جذاب تر می نماید ..او سخنرانی می کند .بر سخنانش مسلط است .در کلامش موج می اندازد .جنس کلام معین از نوع گفت و گو است و جنس کلام خاتمی از نوع خطابه . معین باید مجاب کند و خاتمی شور بر انگیزد . شتاب دست و سر و بدن خاتمی زیاد است .گاه به یادداشت روی تریبون نگاهی می اندازد .مخاطبان او بیشتر از مخاطبان معین هستند .نگاه آنها انتقادی نیست .قطعا رای می دهند و مطمئنا نام معین را روی برگه یادداشت می کنند .آنها منتظرند تا در فرازی از صحبت خاتمی ابراز احساسات کنند .آنجایی که حرفهای او را بخشی از خود می پندارند . با کف زدن ها خود را به بخشی از سخنرانی تبدیل می کنند .گویی پشت تریبون می ایستند .ولحظه ای به جای او حرف می زنند . خاتمی گویی در میانه میدان است هیجان زده است و بر اینکه حاضران حرفهایش را می پذیرند آگاه است .گویی دنبال هیبتی از مخالفانش می گردد تا این جمع و حال پرشورشان را شاهد بگیرد بر ادعایی که رقیب در تنها ماندگی او و گروهش دارد

او مظلومیت و سکوت و کوچکی معین راجبران می کند .نام او در پایین تصویر درج می شود .دکتر محمد رضا خاتمی . نام خاتمی مخاطبان را به دو گروه تقسیم می کند انها که هنوز خاتمی برایشان محبوبیت دارد .کم یا زیاد . که حضور خاتمی به عنوان نیمه دیگر معین تداعی کننده خاتمی رییس جمهوری فعلی است و برای بعضی دیگر یاد آور شکستی برای اصلاحات و باز تاباننده ناتوانی مردی با وعده های شیرین است .که در این وجه به نظر می رسد لحن تند و عبارتهای غیر محافظه کارانه محمد رضا خاتمی جبران کننده ضعف برادرش می شود .و از این نظر شاید بعضی بگویند که آیا او مناسبتر از معین برای ردای نامزدی ریاست جمهوری نبود ه است ؟

استفاده از تصاویر اعضای بلند پایه نهضت آزادی که در تایید معین وارد میدان انتخابات شد ه اند نیز حاکی از نیت تهیه کنندگان فیلم برای تولید عضو دیگری از معین بوده است .عضوی که می تواند چهره متفاوتی را از او جلوه دهد .

این عکس خانواده معین است .اجزای فکری صورت او و بخش عمد ه ای از ویژگی های رفتاری او .و حرکات بدن او . بدنی که باید نسل سرخورده از اصلاحات و آشنا به نمادها ومفاهیم آن بپسندد. واو را از نامزدی به همسری قبول کند .او خواهان دیگران نیست و سراغ آنها نمی رود .فقط برای همین گروه طنازی می کند /

شب هفتم ، سال71

2005-04-24T02:47:00.000-07:00

پرهيب هاي سياه هجوم مي آورند.بوي گلاب با بوي عرق پا آميخته مي شود .موج موج نشسته اند . شمع مي سوزد . قران مي خوانند . يس ، الرحمن .صداي بغضي كه باز مي شود و به ديگري سرايت مي كند بعد به ديگري

پچ پچه هايي كه بلند نمي شوند ،همه گير نمي شوند ،درهم نمي آميزند . بالا نمي گيرند ،نمي فهمي كه چه مي گويند . نگاهها يي كه مرطوب است ، سرهايي به زير افتاده است ، انگشتاني كه گلهاي قالي را آرام مي كاوند ،شانه مي زنند ،مرتب مي كنند

سيني هاي خرما مي گردد، بوي حلوا پيچيده است .استكان هاي كمر باريك همه جا دور مي زنند

همهمه ا ي كه از قسمت مردانه مي آيد با زمزمه هاي قسمت زنانه يكي مي شود . موج نفس هاي سنگيني كه از اين سوي به آن سوي مسجد مي رود .از طبقه پايين به بالا مي آيد دوباره برمي گردد

پشت به محراب داري ، پرد ه اي در ميان است اما سبز وآبي هاي آن پرجذبه اند .مستقيم مي آيند تو را مي گيرند مي فهمي محراب كجاست

پرهيب ها ي سياه براي تسلا مي آيند ، مي روند . صورت به صورت خيس تو نزديك مي كنند .سينه ات چون تنور گرم است . مي ترسي گرمايت به آنها سرايت كند و مسجد از تو آتش بگيرد

در انتظاري . عقربه ها پياده مي روند دير مي رسند مي خواهي شمع ها خاموش شوند پرهيب ها بروند .هياهو به در نزديك شود . استكان هاي كمر باريك در سيني ها چيده شوند . تا تو از صليب پايين بيايي .خون دستها و پاهايت خشكيده . مرد ه اي. رنج جسماني نداري . اما خسته اي ازبالا بودن .از

ديده شدن . مي خواهي پايين بيايي .آرام بگيري . بخوابي

بعد از جلسه جراحي روح

راه

2005-04-23T05:46:00.000-07:00

از پايين بالا را نگاه مي كردم .راه در كوه مي خزيد . راه افتادم

راه مي رفت من تكه اي ازآ ن مي شدم . بالا مي رفت بالا مي رفتم. مي پيچيد مي پيچيدم . خلوت مي شد تنها مي شدم . كسي مي گذشت مي گذشتم . كوه به پهلوي چپ آن تكيه مي داد پهلوي من نيز صخره مي شد . پهلوي ديگرش دره مي شد پهلوي ديگر من نيزاز همه چيز تهي مي شد. از شهر دور مي شد خانه ها وبرج ها كوچك مي شدند همه چيزنيز از من فاصله مي گرفت . راه ساكت بود من ساكت بودم . آواز مي خواند آواز مي خواندم مي رقصيد مي رقصيدم . مي غلتيد مي غلتيدم. به زلزله مي افتاد هزار آوار مرا در خود مي ريخت

بيشتر كه مي رفتيم اما او سنگين مي شد من سبك مي شدم . او سخت بود من نرم بودم . ازراه فاصله مي گرفتم او آهسته مي آمد من تند مي رفتم. همان راه بودم كه بالاتر مي رفتم . همان راه بودم ولي باد مرا از جا مي كند جلوتر از راه . او مي ايستاد من مي پريدم. او خوابيده بود من مي شتابيدم از او پيشي مي گرفتم
هفت ساعت بدن او بودم اما زودتر مي رسيدم با اين همه وقتي رسيدم فقط ايستگاه دوم بودم تابلو مي گفت فقط پانصد متر از زمين ارتفاع دارم

راه باقي بود من مي نشستم . راه بي انتها بود من مي ديدم. راه تكه اي از خود را جدا مي ديد مرا مي خواند من دوباره پنج شنبه مي شدم دوباره مي آمدم

توچال .ايستگاه دوم

اپيزود صفر

2005-04-21T23:59:00.000-07:00

بامدادان بود ابراهيم پگاه برخاست با سارا وداع كرد و سارا اسحاق را كه لذت و شادي همه ايام او بود بوسيد و ابراهيم اسحاق را برداشت و سه روز راندند تا به كوه موريه رسيدند
ابراهيم با خويشتن گفت من از اسحاق پنهان نخواهم كرد كه اين راه اورا به كجا مي برد و اسحاق تسليم بود و سر برقربانگاه نهاد
ابراهيم در سكوت هيزم ها را چيد اسحاق را بست و در سكوت كارد كشيد

سارا باردار بود كه ابراهيم اينچنين خواب قربانگاه مي ديد . وقتي ابراهيم درانتظارنود سالگي شوق اسحاق بود
اسحاق تنها بشارتي بود در بطن سارا . او هنوز نيامده بود، ديده نشده بود تا سخت در تن ابراهيم ريشه بزند تا خداوند تبري براي زدن آن ريشه ها به دست او دهد
خوشا فرزندي كه از شير گرفتنش كابوس بارداري مادرش نباشد

صفری برای اپیزودهای کیرکیگور

ترس و لرز

توچال.ايستگاه دوم

كسي كه هرگز نبوده است پس نمرده است

2005-04-10T08:35:00.000-07:00

به عزاي مادربزرگ صد ساله شان نشسته بودند. وقتي به رستوران رسيدم همه سالاد مي خوردند و ماست موسير دار و نوشابه را گذاشته بودند براي وقتي كه شام را بياورند
غريبه نبودند همه فاميل نزديك به حساب مي آمدند .سيمين در حالي كه سالاد مي خورد گفت كه يعني چي كه ما يكي را خاك كرد ه ايم و اينجا داريم غذا مي خوريم .دختري از فاميل جواب داد احسان مي كنيم برايش دعا مي كنيم تا او بخشيده شود
مادر بزرگ را ديده بودم .خواهر سيمين هميشه مي خواست زندگي او را به رمان تبديل كند .همه از او دلخور و عصباني بودند . او دل ديگران را پر از كينه ،دشمني وخشونت كرده بود
وقتي آخرين بار ديدمش پاهايش زخم بود و پرستار درست و حسابي نداشت .گاهي اين دختر گاهي آن يكي و بيشتر در انتظار مرگ
در خانه سيمين مي پرسيد چگونه مي گويند پس از مرگ براي مرده دعا كنيد تا بار گناهانش كم شود در حالي كه خدا عادل است
و من به بهانه اي به روبرويم نگاه مي كرد م كه فاميل را دور هم گرد آورده .بچه ها از فرصت بي نظمي كه به دست آمده بود لذت مي بردند آزاد بودند پسرسيمين دستمالي را مچاله كرده و زير بلوزش گذاشته بود يعني كه حامله است
خاله از دختري از فاميل در همين راه پله ها براي پسرش خواستگاري كرده بود نوزاد كوچكي گريه مي كرد .
دايي بزرگ دائم فرمان مي داد كه دير شد برويم .سيمين به دختر دايي اشاره مي كرد كه در مركز پزشكي نازايي كار مي كند
مادر بزرگ نبود
كسي كه صد سالگي را مزه مي كند گويا هرگز نبوده است

سلوكي در زمين

2005-04-10T08:31:00.000-07:00

ازكوچه به خيابان اصلي مي پيچد.به سراشيبي مي افتد دست هايش جيب ها را جستجو مي كند ماشين ها بالا مي روند ،پايين مي آيند دخترها وپسرها با رنگ ها بازي مي كنند بلند بلند مي خندند و كافه گلاسه مي خورند بزرگتر ها اخم كرده اند چراغ ها را سبز و قرمز مي كنند با موبايل حرف مي زنند بچه ها تنها در صندلي عقب نشسته اند ،كلافه اند
به چهار راه كه مي رسد به راست مي پيچد ماشين ها رديف منتظرند فروشنده ها گل تعارف مي كنند سينما همچنان در گل نشسته است آفتاب از لابلاي درخت هاي پادگان شانه مي كشد ،غروب مي كند
به سه راه كه مي رسد به سوي پايين سرازير مي شود ،فكر مي كند ،فكر مي كند صداي آب هاي دماوند در جوي مي پيچد قل قل مي كند چنار ها جوانه مي زنند تنه آنها را لمس مي كند و چشم هاي حك شده را مي شمارد
نفس مي كشد عميق .كفش ها را در مي آورد و جوراب ها را .كنار جدول مي نشيند پا ها را در آب مي گذارد آب از لابلاي انگشتانش سر مي خورد خنكاي آن قلقلكش مي دهد روبرو لاستيك ماشين ها مي چرخند ،مي ايستند مي روند بچه اي از شيشه سرك مي كشد زني چشم هايش گرد شده .
او دستش زير چانه است .عينكش را مي گيرد در آب مي گذارد سنگ هاي ته جوي از پشت شيشه ها بزرگتر ديده مي شوند .چشم هايش ورم كرده و مرطوب است

چمدان

2005-04-09T02:03:00.000-07:00

با خود يك عكس رنگي مي برم . در پس زمينه اي سياه و سفيد .برگي سبز در زمستاني پر برف
با خود يك بغض مي برم و انفجاري دائم در اعماق آتشفشاني خاموش
و خطوطي كج ومعوج .تراشيده در صفحه ذهن صفر و يك رايانه ها ،نامه هاي آدمهاي عصر پارينه سنگي ،تصويري از ابروهاي در هم پيچيده اندوه و سوزن كاج هايي كه فرو مي ريزد ،
بهاري كه در روزهاي اول يخ مي زند ،مي ميرد
و اشك هايي كه قنديل مي شود و دستهايي كه تشييع مي شود
با خود يك كتاب فارسي مي برم . با صفحه هاي خالي و سپيد
و در آن كودكي را بلند بلند مي خوانم
باز باران با ترانه با گهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه
ومن در جنگلهاي گيلان خيس مي شوم
زندگي زيباست زندگي آتشگهي ديرنده برجاست
و تن آتش گرفته را تا رودخانه مي دوم
ماهي سياه كوچولو را در تنگي بلورين مي برم تا در رود هستي رها كنم
چهل سال است كه هر شب در اعماق صفحه هاي سبز كتاب ،ماهي ها را جمع مي كند و قصه رفتن مي گويد
و پوليانا روشنايي كوهستان را مي برم
و گليم كوچكم را كه پر از جاي قدم هايم در اتاق است و شمع هايم با اندازه هايشان
و بودابار وهريس الكسيو ،عليزاده با گاسپاريان كه هزاران قطره فرو ريخته از نگاهم را در يك جا جمع كرده اند
ديوان حافظ با غزل هايي براي فصول چند رنگ زندگي ام
و ناب ترين لحظه هاي تحويل ،يا محول الحال والاحوال و توپ هاي آغاز سال زندگي
و بره كوچك برادرزاده ام با بشقابي هديه اي در بهاري خاكستري
و عطر هلو ،يادگار دركه و بلوزي از جنس الياف طبيعي مال بهمن آقا ،كوه نشين و طبيعت گرا و چادر سفيد نمازم
وحلقه اي كه از ريشه درختان ساختم و به گردن اتاقم آويختم
و صداي خش دار پدرم را
و خاطراتي كه در شنوايي ام ضبط شده ،شنيدن صداي شيرين باز شدن يك چتر در پاي تلفن ،وقتي رگبار مي زند ،ابرها مي غرند و خيابان پر از خلوتي است
صدايي كه عمق را مي كاود و در تني خسته ريشه مي زند
اما گم شدن در يك شب تار را اينجا مي گذارم وقتي از آن سوي خط كسي مي گويد اينجا خاموش است و عقربه كيلومتر شمار سرعت را مي شكند و دنبال آدرس كوهي مي گردد تا سرش را در آن خرد كند .او حوصله اش از شمردن ثانيه ها سر رفته است
او خيابان ها را گم كرده است وبدون آنكه بريزد هزار ترك برمي دارد .